Μίλτος Γ. Λιδωρίκης

Ο Κροκυλιώτης Μιλτιάδης Γ. Λιδωρίκης (1871 - 2 Φεβρουαρίου 1951) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Δωρίδας και διευθυντής της Βουλής. Έργα του παίχτηκαν από τους θιάσους της Κυβέλης και του Κοτοπούλη.

Σύμφωνα με έγγραφο της Κοινότητας Κροκυλείου, o Μιλτιάδης Γ. Λιδωρίκης γεννήθηκε το 1873 (αριθμός μητρώου αρρένων 182). Το Κροκύλειο υπήρξε τόπος καταγωγής της οικογένειας Λιδωρίκη σύμφωνα με το βιβλίο "Βίοι παράλληλοι των επί αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών" του Αναστάσιου Γούδα (1816-1882).
Η οικογένεια Λιδωρίκη είχε στενούς δεσμούς με τον Μακρυγιάννη (1797-1864). Παππούς του υπήρξε ο φιλικός Παναγιώτης Λιδωρίκης (1800-1861), πρώτος Υπουργός Οικονομικών επί Καποδίστρια, γερουσιαστής επί Όθωνα και αδελφός του γνωστού Αθανάσιου Λιδωρίκη (1788-1868), σφραγιδοφύλακα του Αλή-Πασσά. Στα πολύ νεανικά του χρόνια ο Μακρυγιάννης είχε εργαστεί στο σπίτι του Θανάση Λιδωρίκη, όπου και έκανε αξιόλογη περιουσία, "σπίτι, υποστατικά και μετρητά 40.000 γρόσια", σύμφωνα με το βιβλίο "Παλαιαί και Νέαι Αθήναι. Μέρος Δεύτερον. Αι Νέαι Αθήναι μετά την επανάσταση του 1821" του Δημήτρη Σισιλιάνου (1875-1974). Ο Μακρυγιάννης είχε την ευκαιρία να ανταποδώσει με το καλό, όταν η οικογένεια του Λιδωρίκη κνδύνευσε στην Άρτα και αυτός έσπευσε εκεί με ένα μικρό απόσπασμα. Σύμφωνα με το βιβλίο του Γούδα: "Έσωσε [Ο Μακρυγιάννης] εν τω μέσω του πυροβολισμού σύμπασαν την οικογένειαν [Λιδωρίκη], συγκεκριμένην εκ της συζήγου, της πενθεράς, του διετούς Νικολάου και του νεογέννητου".
Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Λιδωρίκης, ανώτερος υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομίας που συνδέθηκε στενά με τον Χαρίλαο Τρικούπη και τον ακολούθησε μέχρι τέλους εκλεγόμενος βουλευτής σε πολλές κοινοβουλευτικές περιόδους και μητέρα του η Ερατώ, κόρη του Σταμάτη Δάρα που είχε διατελέσει πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, μεσολάβησε πολιτικά για να φτιαχτεί ο δρόμος που συνέδεσε την Ερατεινή (λεγόταν τότε Χάνι) με το Λιδωρίκι και οι κάτοικοι έδωσαν με κάποια παραλαγή το όνομά της στον τόπο τους. Τα αδέρφια του ήταν η Ιουλία, ο Παναγιώτης και η Ρεγγίνα.
Ο Μιλτιάδης Λιδωρίκης μεγαλώνσει σε μία οικογένεια και σε ένα ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο μέσα στο οποίο αρχίζει να διαμορφώνεται η άρχουσα τάξη της μεταεπαναστατικής Ελλάδας.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Στον "ατυχή πόλεμο" του 1897 ο Μιλτιάδης Λιδωρίκης δεν είναι στρατεύσιμος και έτσι κατατάσσεται ως εθελοντής στο ευζωνικό.

Ο Μιλτιάδης Λιδωρίκης παντρεύτηκε την Ελένη Καράλη, προερχόμενη από αρχοντική οικογένεια της Χίου και έκαναν δύο παιδιά, τον Γεώργιο και τον Αλέξανδρο. Μένουν σε ένα σπίτι που έκτισε το 1840, ο παππούς του Σταμάτης Δάρας στην οδό Πανεπιστημίου και από το οποίο πέρασαν δεκάδες προσωπικότητες (Α. Βαλαωρίτης, Χ. Τρικούπης, Γ. Θεοτόκης, Ν. Μαυροκορδάτος, Σ. Σκουλούδης, Εμ. Ροΐδης και πάρα πολλοί ακόμα.

Εξελέγη βουλευτής δύο φορές, το 1906 ως βουλευτής Δωρίδας και επανεξελέγη το 1910 στην Α' Αναθεωρητική βουλή ως βουλευτής Φθιώτιδος και Φωκίδας. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, αποτυπώνοντας με γλαφυρότητα τις αναμνήσεις του από τον πόλεμο στα έργα του.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το έργο "Ιουλία" (1898). Υπήρξε προσωπάρχης του Βασιλικού Θεάτρου επί δύο δεκαετίες και μετά το 1930 καθηγητής της Δραματικής Σχολής στο Εθνικό Θέατρο.Ήταν από τους ιδρυτές της Εταιρείας Ελληνικού Θεάτρου και διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Πέρα από θεατρικά έργα, έγραψε και επιθεωρήσεις.

Περήφανος για την καταγωγή του, θα λέει ως το τέλος της ζωής πως "είμαστε Ρουμελιώτες". Απεβίωσε στην κλινική Ράμμου, από περιτονίτιδα το 1951 και κηδεύτηκε με δαπάνες του Βασιλικού Θεάτρου. Γιος του ήταν ο επίσης θεατρικός συγγραφέας, Αλέκος Λιδωρίκης.

Έργα του:

    "Κρυφός πόθος"
    "Ιουλία"
    "Εντυπώσεις ευζώνου"
    "Η Εστιάς"
    "Ξιφίρ Φαλέρ" σε συνεργασία με τον Νικόλαο Λάσκαρη
    "Η ψυχή του στρατιώτη"
    "Το Ρωμέικο"
    "Η Καρακάξα"