Ο Αργύριος Μαχάς, πατέρας του Παναγιώτη, ήταν ένας άνθρωπος με σπάνια συγκρότηση και πολυποίκιλα ταλέντα. Απόφοιτος του Σχολαρχείου, διατηρούσε ένα από τα τρία κουρεία που λειτουργούσαν τότε στο χωριό, ενώ παράλληλα ήταν ο έμπιστος ωρολογοποιός όλης της γύρω περιοχής.

Η δεξιοτεχνία του δεν περιοριζόταν εκεί. Ως μάστορας και χτίστης, άφησε το αποτύπωμά του σε πολλά σπίτια του χωριού, αλλά και σε ναούς, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Τα χέρια του «έπιαναν» σε κάθε είδους κατασκευή: έφτιαχνε από σαμάρια και αλέτρια μέχρι ομπρέλες – ουσιαστικά οτιδήποτε χρειαζόταν επιδιόρθωση, με εξαίρεση μόνο τα ηλεκτρικά.

Η αγάπη του για τη ζωή και την τέχνη εκφραζόταν και μέσα από τη μουσική. Έπαιζε βιολί και μαντολίνο, συμμετέχοντας ενεργά σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού μαζί με τους συγχωριανούς του. Ήταν ο κλασικός «πολυτεχνίτης», αλλά σε καμία περίπτωση «ερημοσπίτης»· αντίθετα, ήταν ένας άνθρωπος προσφορικός που βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη.

Μια ιστορία που ανακαλούν συχνά τα τρία εν ζωή παιδιά του, όπως την είχε διηγηθεί και ο ίδιος, αποδεικνύει την ψυχραιμία και την ικανότητά του: Κάποτε, ένα κοριτσάκι είχε σφηνώσει έναν σπόρο καλαμποκιού βαθιά στη μύτη του. Το καλαμπόκι είχε φουσκώσει και κανείς δεν τολμούσε να επέμβει. Εκείνος, με περισσή μαεστρία, υπομονή και τη χρήση ενός ειδικού τσιμπιδιού, κατάφερε να αφαιρέσει τον σπόρο, σώζοντας τη μικρή από την ταλαιπωρία.

Ο Αργύριος Μαχάς υπήρξε ένας άνθρωπος που ό,τι αναλάμβανε το έφερνε εις πέρας με απόλυτη επιτυχία και εργατικότητα.

***

Ο Ιωάννης Κούτρης προσέφερε στο Σύλλογο Κροκυλιωτών "ο Μακρυγιάννης" το ποσό των 100€ στη μνήμη του προπαππού του Αργύρη Μαχά και της προγιαγιάς του Όλγας Μαχά, για την ενίσχυση των σκοπών του.